Νίκος & Παντελής Σωτηριάδης

Οι 'εν έργω' τόποι…

By: Οδυσσέας Νικ. Σγουρός ( Σεπτέμβριος 2006 )

…ως εντελεχείς συνυφάνσεις μιας 20χρονης διαδρομής

η μεγάλη περιπέτεια της γλυπτικής…

Η μεγάλη τέχνη της γλυπτικής αποτελεί στη διάρκεια μιας μεγάλης ιστορικής διαδρομής, ένα εκτεταμένο πεδίο της ανθρώπινης δημιουργικής έκφρασης που έχει σχέση με την αναζήτηση της αλήθειας των όντων. Από την προιστορική εποχή, ο έλλογος άνθρωπος με αφετηρία τα φυσικά πράγματα, ξανοίγεται κατά τη διάρκεια της εξέλιξης του στη διαρκή αποτύπωση και μεταστοιχείωση του υλικού κόσμου. Στην αρχή με την εργαλειακή του αντίληψη μετατρέπει την αρχέγονη υφή των υλικών σε χρήσιμο «όργανο» μιας λειτουργικής εξυπηρέτησης και αργότερα φτάνει ίσαμε την κορυφαία κατάκτηση, την καλλιτεχνική εντελέχεια, που υλοποιεί την υψηλότερη διανοητική σύνθεση που έχει καταχωριστεί στην πορεία του, αναδεικνύοντας το έργο τέχνης σε μια καθαρή δημιουργία του πνεύματος του με δυναμικό χαρακτήρα.

Από το Στόουνχετζ με τον ισχυρό κοσμολογικό συμβολισμό και την Αφροδίτη του Βούπερταλ γόνιμη μήτρα-θηλή και τροφό θεά και δημιουργό, από τις πυραμίδες –τοπίο και τόπο ενός συμπαντικού οράματος- και τα μοναδικά σε λιτότητα και νόημα κυκλαδικά ειδώλεια –επίκληση στην όψη ενός μαγικού κόσμου- ίσαμε την ανεπανάληπτη πομπή των Παναθηναίων στη ζωφόρο του Παρθενώνα και την Πιετά του Μιχαήλ Αγγέλου η μεγάλη γλυπτική ήταν πάντα συνυφασμένη με ένα σχεδόν μυστικιστικό περιεχόμενο, υπερβατικού και σε πολλές περιπτώσεις θεολογικού χαρακτήρα.

Στους κλασικούς χρόνους η αναζήτηση του κάλλους, θεμελιωμένη στις ισχυρές ανθρωποκεντρικές αναζητήσεις της εποχής και το φιλοσοφικό προσανατολισμό που τις παρήγαγε («χρημάτων πάντων μέτρον άνθρωπος»), υπήρξε για τους μεγάλους μαστόρους και τα καλλιτεχνικά εργαστήρια μια διαρκής και επίμονη πρόκληση που συνέδεε το έργο τέχνης και τη δημιουργία του πνεύματος με την περιγραφή και την ανακάλυψη της βαθύτερης ουσίας της ύπαρξης. Το ανθρώπινο σώμα, κανόνας και μέτρο αρμονίας του κόσμου με την τέχνη μνημείωσε μια μακρά εξέλιξη της ανθρώπινης κατάστασης και αποτύπωσε με ποικίλους τρόπους τις τάσεις και τις προτεραιότητες κάθε περιόδου. Χρειάστηκε να περάσουν εκατοντάδες χρόνια για να έρθουν οι αναγεννησιακοί καλλιτέχνες και η μετέπειτα εξέλιξη της γλυπτικής και να αναζητήσουν εκ νέου τον «κανόνα» που βασίζονταν στις μυστικές αναλογίες αυτού του οράματος και ουσιαστικά έθετε εκ νέου τον άνθρωπο στο κέντρο του ενδιαφέροντός της.

Μέχρι τις αρχές του 20ου αιώνα- με τις ριζοσπαστικές προσεγγίσεις σε όλα τα πεδία της ανθρώπινης αναζήτησης και τις μαναδικές τεχνολογικές ανακαλύψεις- η γλυπτική ήταν πάντα συνδυασμένη με τη ρομαντική αναδιατύπωση αυτών των ανθεκτικών καλλιτεχνικών αξιών. Στον αναβρασμό της αμφισβήτισης και της νεωτερικότητας καλλιτέχνες σαν τον Πικάσο και τους σουρεαλιστές, τον Τάτλιν, τον Ναούμ Γκάμπο, τον Αρπ, τον Μπρανκούζι, τον Τζιακομέτι και τον Μιρό, ήταν εκείνοι που ανοίχτηκαν στο όνειρο, καταδύθηκαν στο ανεξερεύνητο βάθος του ενδόμυχου εαυτού μας, προσέγγισαν τις κρυμμένες αξίες της πρωτογενούς τέχνης - εκείνης των πολιτισμών των μακρινών από τη Δύση περιοχών της Αφρικής και της Ωκεανίας - αλλά και όλες τις εκφράσεις της λαϊκής δημιουργίας, για να μεταφράσουν σε λεξιλόγιο ρήξης τις καλλιτεχνικές και οραματικές ενετενίσεις μιας περιόδου γεμάτης με μανιφέστα και μεγάλες ανατροπές. Στον τόπο μας στο δρόμο που είχε ανοίξει ο μεγάλος Γιαννούλης Χαλεπάς στα τέλη του 19ου αιώνα, βάδισαν με στιβαρό τρόπο και άφησαν δυνατά ίχνη ο Αβραμίδης, ο άτυχος Σκλάβος, ο Κουλεντιανός και ο Τάκης. Η απελευθέρωση των πλαστικών εκφράσεων και η διαρκής ανάπτυξη της τεχνολογίας των υλικών και των κατασκευαστικών μεθόδων, βοήθησαν αποφασιστικά στην έκφραση μέσα στο χώρο της γλυπτικής, μιας ποικιλομορφίας διατυπώσεων, που με το δικό τους τρόπο αποκαλύπτουν και περιγράφουν την πολυπλοκότητα και σε πολλές περιπτώσεις την αξεκαθάριστη αλλά γενναία εικόνα, ενός καινούριου και ριζικά διαφορετικού κόσμου. Η γλυπτική πάντα αποτελούσε μια «ενσάρκωση της αλήθειας» του Είναι... (Μ.Χάιντεγγερ)

…και η προσωπική και «ανήσυχη» ματιά μιας εικοσαετίας

Οι γλύπτες Νίκος και Παντελής Σωτηριάδης βρίσκονται ήδη στο μεταιχμιακό όριο μια εικοσάχρονης δημιουργικής διαδρομής. Με επιμονή, σχολαστικότητα και διαρκή προσωπική αναζήτηση, έχουν καταφέρει στη διάρκειαα αυτών των χρόνων να μετατρέψουν τις δεξιοτεχνικές κατασκευαστικές κατακτήσεις και τον καθημερινό μόχθο μιας πολύπλευρης ενασχόλησης, σε τόπο μνημείωσης ενός προσωπικού καλλιτεχνικού οράματος. Εδώ ενσωματώνεται ένα εκτετεμένο πεδίο επιρροών και προτιμήσεων που μεταφράζεται σε μια αδιάκοπη εκφραστική κατάθεση που περιλαμβάνει μια εντυπωσιακή εξέλιξη στην κλιμάκωση και στην κλίμακα των προτάσεών της, μιας και αναφέρεται ισότιμα στο μικρό και στο μνημειακό μέγεθος με την άνεση που επιτρέπει η δυνατή εμπειρία. (μικρογλυτπική αλλά και Αρπαγή της Ευρώπης)

Από το «πράγμα», στο «όργανο» και στο «έργο τέχνης». Τα άμορφα ή και βιομηχανικά επεξεργασμένα φυσικά υλικά, αποτελούν τις αφετηρίες μιας έκφρασης, που εξελίσσεται μέσα από μια διαρκή τριβή και εντρύφιση, σε μια συνθετική και κατσκευαστική συμφωνία που σε πολλές περιπτώσεις περιέχει και δυνατές εικαστικές –σαν στάμπα σχεδόν- διατυπώσεις. Ο Νίκος και ο Παντελής, αναζητούν το «κάλλος», όχι όπως θα το επιχειρούσε μια ρομαντική αναβίωση των προτέρων αναφορών της γλυπτικής κλασικής παράδοσης, αλλά με το λεξιλόγιο και το συντακτικό των κατακτήσεων του μοντερνισμού και της εικονιστικής ανατροπής που εισήγαγε η νεωτερικότητα και οι πιο πρόσφατες αναζητήσεις στο χώρο των υλικών και της επεξεργασίας τους.

Οι προσλήψεις και οι αναφορές τους διαθέτουν ένα εξαιρετκά ευρύ χαρακτήρα, πράγμα που αποκλύπτεται χαρακτηριστικά, αν έχει παρακολουθήσει κανείς, έστω από κάποια απόσταση, τις ευδιάκριτες και λεπτές μεταβάσεις της εκφραστικής τους πορείας. Η ισχυρότερη κατάκτηση είναι αναμφίβολα, η όλο και διαρκέστερη επίτευξη μιας προσωπικής εκφραστικής ισορροπίας, που ενώ δε διστάζει να ενσωματώνει και να εμπλουτίζει διαρκώς τις εκφράσεις της με νέα υλικά, καταφέρνει να λειτουργεί στο επίπεδο της μορφολογικής συγκρότησης με μεγαλύτερη ενότητα και να καταθέτει με όλο και πιο χαρακτηριστικό τρόπο τους όρους -μιας χωρίς όρια- περιήγησης σε ένα περιβάλλον εννοιακών και συμβολιστικών αναζητήσεων που απασχολούν ολοφάνερα όλη τη σύγχρονη τέχνη.

Ο Νίκος και o Παντελής γνωρίζουν πολύ καλά από τα παιδικά τους χρόνια το μέταλλο τις υφές και την τιθασευμένη από έμπειρα χέρια ακαμψία του. Γαλβανισμένοι και οι ίδιοι με τις σκληρές όψεις και τη σχε-

δόν σωματική του επεξεργασία, που απαιτεί χέρια και μυαλό έχουν καταφέρει με πολύ μόχθο να ανακαλύψουν στη διάρκεια μιας μακράς μαθητείας στο εργαστήρι της πατρικής μέριμνας πως εκείνο που έχει αξία κάθε φορά, πέρα από το πρωτότυπο, ακατέργαστο,σκληρό υλικό, είναι η ανθρώπινη διανοητική κινητοποίηση, που δίνει μορφή και στοιχειώνει σε «τοπίο νοήματος», την άμορφη και ακατέργαστη φυσκή υπόσταση των πραγμάτων. Στο καμίνι του Ήφαιστου το πύρινο πρωτεϊκό μάγμα κατάφερε να μεταμορφωθεί στο γίγαντα Τάλω, σύμβολο και ψυχή της μεταφυσικής αγωνίας του ανθρώπου να προστατέψει την ύπαρξή του από την απειλή ενός σκληρού και απρόβλεπτου κόσμου και μιας φυσικής ιεραρχίας που δεν είναι μόνο γοητευτική αλλά και αμείλικτη.

Ο άνθρωπος-καλλιτέχνης, μικρός θεός ωσάν κι αυτός, χρησιμοποιώντας το μέταλλο, την πέτρα, το ξύλο και το κάρβουνο, το γυαλί και το χώμα, μπορεί να δώσει υπόσταση και «τόπο» ύπαρξης στα πράγματα και αφού τα κατασήσει χρήσιμα «όργανα», μπορεί να ολοκληρώσει το μετασχηματισμό τους σε μια ανώτερη –σχεδόν ηθικού περιεχομένου- έκφραση που μπορεί να λειτουργεί με όλους τους δυνατούς τρόπους στν καθένα, ανάλογα με τις προσωπικές του αλήθειες. Η περίπτωση των αδελφών Σωτηριάδη απότελεί από μόνη της ένα εργαστήριο αναγνώσεων και αναζητήσεων μιας οντολογικής περιγραφής των όρων της γλυπτικής, με το μοναδικό τρόπο που ο Μάρτιν Χάιντεγγερ, έθεσε τα ζητήματα στο πεδίο αυτής της νοηματοδότησης.

Η γλυπτική του Νίκου και του Παντελή, αποτελεί η ίδια τον «τόπο» όπου αποκαλύπτεται η αλήθεια και αποκτά υπόσταση το όραμα ενός καινούργιου κόσμου. Χωρίς επιφυλάξεις και αποστάσεις από την εξέλιξη της ίδιας της ζωής και τις πραγματικοτητες της εποχής μας, οι καλλιτέχνες αποποιούνται την καθαρότητα του εκφραστικού εχγειρήματος και την αισθητοποίηση των υλικών και της φόρμας και συμμετέχουν ενεργά στην αναζήτηση μιας καινούργιας συνείδησης και ενός ριζοσπαστικού ρόλου, που κατά την άποψή τους, οφείλει να έχει η τέχνη. Από τις «υπερχορδές» και τα «βιο-τοπία» στην αρχή ίσαμε τα έργα της «μέσης» περιόδου τους («δέντρα-αποχαιρετισμός») και τα πρόσφατα μικρογλυπτά τους με τη διαρκη αναφορά τους σε αρχέγονες μορφές της ύπαρξης, διατηρείται και αναπτύσσεται με την ίδια επιμονή, η έγνοια και η ανησυχία για τη σταθερότητα και τη διάρκεια του ίδιου του φυσικού κόσμου, δοχείου των υλικών και της «όλης ζωής». Και βέβαια η αγωνιώδης και ολοφάνερη προσδοκία για τη διατήρηση εκείνης της εύθραυστης εντροπίας που προδιαγράφει τη διατήρηση της ζωής και των όντων.

Οι κατακλυσμικές σε ταχύτητα τεχνολογικές μεταμορφώσεις στο κατώφλι της ψηφιακής εποχής και η μετατόπιση του κέντρου βάρους από την ανθρωποκεντρική οργάνωση σε μια σχεδόν υστερική και βουλιμική υπερκαταναλωτική «θεαματική» κοινωνία, είναι αναμφίβολα ένα εφιαλτικό όραμα που δεν αφήνει αδιάφορους τους καλλιτέχνες, που δεν πρέπει να αφήνει αδιάφορο κανένα σκεπτόμενο άνθρωπο. Αντίσταση ενεργή στη ρητορεία μιας εικονικής πραγματικότητας αποτελεί ίσως η ανακάλυψη και η μαγεία των εικόνων ή των εικονιστικών αποκαλύψεων της καλλιτεχνικής έκφρασης που εναντιώνονται στη μετάλλαξη και την μετατροπή του ανθρώπου δημιουργού σε μαζική παραγωγική μηχανή.

Ενδιαφέρον στοιχείο εδώ αποτελεί η χρήση των ίδιων των υλικών αυτής της ρητορικής και η χωρίς περιορισμούς ενσωμάτωσή τους με διάφορους τρόπους, στη γλυπτική σύνθεση. Άλλοτε ως αχνές υπομνήσεις ή φωτεινά περιγράμματα και άλλοτε ως ενεργά συστατικά μέρη του έργου, εμφανίζονται από τη μια πλευρά να το στηρίζουν και την ίδια στιγμή να το υπονομεύουν λειτουργώντας σχεδόν σχετλιαστικά και «παριστάνοντας» τα ομότιμα μέλη μιας αδιαίρετης ενότητας που εκ των πραγμάτων είναι τεχνητή, επιτηδευμένα «οργανική», με τρόπο «ειρωνικό» και αυτοαναιρετικό απέχει πολύ απο κάθε έννοια φυσικής δομής και όμως αυτό φαίνεται να το παρακάμπτει. «Ο βασιλιάς είναι γυμνός», το γνωστό παραμύθι εδώ αποκτά μέσα από τη γλυπτική μια από τις πιο αναπάντεχες εκδοχές του.

Και βέβαια, πέρα από τη σκηνοθετημένη παρουσίαση και τις ολόπλευρες εικονιστικές, σχεδόν παροξυσμικού χαρακτήρα, αναφορές της σ’όλο το corpus των υλικών και των συναρμόσεών τους, αυτό που προτείνουν στο τέλος οι καλλιτέχνες, είναι μια διαρκής και ανησυχητική διερώτηση που τείνει να αποκτήσει σχεδόν εσχατολογικό περιεχόμενο. «Πού πάει ο κόσμος;». Αυτό αποτελεί μια τελεσίδικη τοποθέτηση βέβαια και όχι μια καταδικαστική ετυμηγορία. Ίσως υπάρχει ακλομη καιρός απαντούμε εμείς...Μέχρι όμως να συμβούν τα χειρότερα, ας κινητοποιηθούμε μας αντιπροτείνουν εκείνοι για να καταφέρουμε ό,τι μπορούμε να διασώσουμε ή να περισώσουμε απ’αυτή τη μαγική πραγματικότητα που απλόχερα μας χαρίστηκε και λέγεται ύπαρξη και ζωή...

Η συγκίνηση μπροστά στο έργο τέχνης για τον καθένα έχει ένα ιδιαίτερο, ολότελα ξεχωριστό, χαρακτήρα...Ανάλογα με τις προσλήψεις και τη δυνατότητά του να έχει ένα ανοιχτό βλέμμα... Ο Νίκος και ο Παντελής βάζουν απλώς το προσάναμμα....Ή αν θέλετε τον καταλύτη για την έναρξη μιας «αντίδρασης» που τείνει να αποκτά αν όχι στενά «οικολογικό», τουλάχιστον ηθικό και σχεδόν θα’λεγα ιεραποστολικό περιεχόμενο... «Εν αρχή ην ο Ων...». Η ομορφιά και η γοητεία του κόσμου μας, το χάρισμα της δημιουργλιας και της έμπνευσης Του... Εμείς;...

ΜΙΑ ΜΑΤΙΑ , ΑΝΗΣΥΧΑΣΤΙΚΗ

By: Οδυσσέας Νικ. Σγουρός ( 1991 )

Η πρόσφατη δουλειά του Νίκου Σωτηριάδη που συνεχίζει να υλοποιεί μια προσωπική του κατάθεση για την ακατάλυτη ουσία των πραγμάτων που αφορούν το Είναι μας, διευρύνει με τρόπο μαγικό την αντιληπτική οργάνωση του προσωπικού του γλυπτικού οράματος και ταξινομεί με γοητευτικέ χειπονομίες και προσεκτικές αντιστίξεις την κληρονομημένη εμπειρία από την προηγούμενη δουλειά του.

Οι πρωτόλειες αναζητήσεις μέσα από τη σκληρή καθημερινή αναζήτηση των εκφραστικών μέσων και την αναπόφευκτη λείανση που φέρνει ο χρόνος αρχίζουν να σχηματοποιούνται σε έργα που παύουν να λειτουργούν σαν απλές οργανικές κατατάξεις αρχετυπικών μορφών και μετουσιώνονται σε συμβολικές μορφές με περιεχόμενα και σημασίες πολύ πλατύτερα από την κλίμακα και το φυσικό τους μέγεθος.

Ο γλυπτικός χώρος εμπλουτισμένος από την αγωνία της τιθάσευσης του « μεγάλου » στο « μικρό », της μεταφοράς των αισθήσεών μας μέσα από το μικρόκοσμο στο μεγάκοσμο και του μαγευτικού μας ταξιδιού πέρα από τον Τόπο και το Χρόνο του παρόντος, πλάθεται μέσω μιας εντυπωσιακής σύνθεσης « τοπίων », όπου η εικαστική πρόταση απο-

κτά αναπάντεχες διαστάσεις όταν συνδεθεί νοητικά με τις παραμέτρους που συγκροτούν και σημασιοδοτούν το προσωπικό όραμα του καλλιτέχνη.

ΖΩΗ: ΥΛΗ – ΗΛΕΚΤΡΟΜΑΓΝΗΤΙΣΜΟΣ – ΚΑΥΣΗ.

Μια απόλυτη θεώρηση του κοσμικού μας ιστού, μέσα από την προσωπική ποιητική του Νίκου Σωτηριάδη, και πλασμένη με υλικά σκληρά και ψυχρά, αλλά και θερμά οικοδομεί και συγκροτεί μέσα από βήματα , στάσεις και εκλάμψεις μια γοητευτική τοπιο-γονία που κινητοποιεί με τρόπο απροσδόκητο τη στάση μας όχι μόνο απέναντι στο αντικείμενο της Τέχνης αλλά απέναντι στα «ίδια» συστατικά του Είναι μας.

Όχι λοιπόν ένα «άσπρο τετράγωνο σε μαύρο φόντο». Όχι αφασία και κομπασμοί στο περιθώριο. Αλλά μια αφόρητη σεμνότητα απέναντι στη Ζωή και τον τρόπο που την προσεγγίζει η Τέχνη. Ο Νίκος Σωτηριάδης βρίσκεται στην αρχή της έκφρασής του. Δε γνωρίζει τα πάντα ούτε έχει εξαντλήσει μέχρι τέλους την οραματική του ευαισθησία για την προσέγγιση του αχανούς χώρου που φιλοξενεί την ύπαρξή μας. Μένουν ακόμη πολλά που πρέπει να ψάξει να βρεί, πλάθοντας και δομώντας με το σίδηρο, τη φωτιά, το γυαλί και την πέτρα τα προσωπικά του βιο-τοπία, ίσως ου-τοπία μιας μοναχικής περιήγησης σ’ένα κόσμο που εξαντλεί καθημερινά τους βιό-τοπους και ίσως μαζί τους βίους των πλασμάτων του.

Δεν είναι πεσιμιστική παράκρουση ηεπίκλησητων πρωταρχικών υλικών των σωμάτων των ανθρώπων και των τόπων, ίσως αποτελεί μια επίκληση για τη χαμένη μαγεία που μας κληροδότησαν από χρόνους αμέτρητους τα πρωτόζωα μέσα από τα πρώτα κύτταρα τους που έκτισαν τον κόσμο μας.

Ναι, η πρόταση του Νίκου Σωτηριάδη είναι επιθετική και ενεργητική.

Μι οικολογική, έμπρακτη στάση, απέναντι στα δομικά συστατικά μας που κινδυνεύουν σε καθημερηνή βάση να μεταλλαγούν και να σκηνοθετήσουν εφιαλτικά τερατο-τοπία. Μανιχαιστικά λοιπόν , προτείνονται σαν δέος αντίπαλο και συνάμα ίσως ως κρυφή ενοχή τα βιο-τοπία. Τόποι κατοικημένοι από την πτωταρχική – στην κυριολεξία – ουσία που συγκρότησε τον κόσμο μας.

Ο γλύπτης Νίκος Σωτηριάδης, μετά τις «Υπερχορδές» και τα «Βιοτοπία» έχει ξεκινήσει πια ένα μεγάλο ταξίδι που αναμφίβολα θα καταλήξει σε περιπέτειες. Εκείνες ίσως τις μαγευτικές περιηγήσεις που είναι οικείες σε παιδικούς χρόνους, με το Ροβινσώνα, το Γκάλιβερ και τον Οδυσσέα προς την Ιθάκη, ιχνευτές της μαγείας και της αναζήτησης χωρίς τέλος ή και με τέλος, αλλά πάντα μ’ένα κέλυφος να τους περιμένει, φτιγμένο με τα ίδια υλικά που συγκροτούν και συγκρατούν τον κόσμο μας από τότε που έγινε η μεγάλη έκρηξη…

ΜΙΑ ΚΡΙΤΙΚΗ ΑΠΟΤΙΜΗΣΗ

By: Οδυσσέας Νικ. Σγουρός ( 1990 )

Η γλυπτική των Νίκου και Παντελή Σωτηριάδη είναι βιωματική και κατά συνέπεια εντελώς προσωπική. Η επαφή με την επεξεργασία ενός σκληρού υλικού όπως ο σίδηρος, έδωσε στον Νίκο και τον Παντελή την δυνατότητα να χειριστούν τις ανησυχίες τους χωρίς θωπεύσεις και απλοϊκές προσεγγίσεις. Το υλικό μέσα στα όρια του ή και έξω απ΄ αυτά, αλλά πάντα με τις πρωταρχικές του ιδιότητες. Μια γλυπτική στιβαρή και γεμάτη απο νοήματα και εσωτερικές ενώσεις αναπάντεχες. Η διαρκής αναζήτηση και το πέρασμα από μια πρωτόλεια οργανική ανίχνευση σε ένα –σχεδόν επιθετικό- εξπρεσιονισμό πολύ αυστηρά γεωμετρημένο όχι τόσο στις μορφές όσο στο περιεχόμενό του, αποκαλύπτουν δυο καλλιτέχνες ιδιαίτερα ευαίσθητους που έχουν το σοβαρό πλεονέκτημα να ελέγχουν απόλυτα τις πρακτικές της έκφρασής τους.

Η παράλληλη θητεία στις μετλλικές κατασκευές και ιδιαίτερα σε εκείνες που απαιτούν ακρίβεια και κατασκευαστική τελειότητα, αποτέλεσαν για τους καλλιτέχνες μια διαρκή παρακαταθήκη άντλησης πείρας και γνώσης πάνω στην καθαρά γλυπτική τους ενασχόληση.

Στα πρόσφατα, ιδιαίτερα, έργα τους ο χειρισμός του υλικού φτάνει στα όρια της υπέρβασης. Η σύλληψη και η εκτέλεση είναι γερά εδραδσμένες πάνω σε μια θεώρηση που αναφέρεται δυναμικά και αναπάντεχα στο ίδιο μας το Είναι. Η κίνηση και ο ρυθμός αποδίδοντα με το μέταλλο με ένα τρόπο συγκλονιστικό ψωρίς εξιδανικεύσεις. Εδώ πλέον δεν τους αφορά το καλό και το κακό, το όμορφο και το άμορφο, η ηθική του ύφους και της φόρμας. Εδώ η γλυπτική τους γίνεται οπτασία και όραμα για τον κόσμο. Η έκφραση αναρριχάται και προσεγγίζει τα οριά της, αναζητώντας μέσα από τις αρχετυπικές περιηγήσεις των σχημάτων και των σωμάτων, ένα απόλυτο άλλοθι για την υπαρξή μας. Και βέβαια μετα τη φοβερή περιηγήση έρχεται η ηρεμία. Η απόλυτη εξοικείωση με το έργο και η βίωσή του μέσα από τις επιφάνειες και τις καμπύλες του. Οι αισθήσεις υποψιάζονται πως τίποτα εδώ δεν είναι τοποθετημένο τυχαία..

Θαρρώ πως αναμεσά μας στέκουν δυο καλλιτέχνες και Άνθρωποι με μιαν άλλη αίσθηση της πραγματικότητας και του κόσμου μας. Τυχεροί εκείνοι που και μετά τα τελευταία σαλπίσματα και τη συμφορά, εξακολουθούν να μαγεύονται από την Ιεριχώ...

Odysseas N. Sgouros Odysseas N. Sgouros Architect and Chairman of the Cultural Organisation of Ag. Nikolaos
Personal Contacts
strom Nikos Sotiriades
GSM: +30 69 44 41 33 73
email: nikos@sotiriades.eu

http: sotiriades.eu
Work Shop Address
Ikarou 2 & Em. Pothou str.
Agios Nikolaos, Crete, Greece, EU, 721 00
tel.: +30 2841 028664; fax: +30 2841 025616

GPS: 35.18689, 25.71327

Mo, Th, Sa: 09:00 - 15:00
Tu, We, Fr: 09:00 - 15:00 / 17:00 - 21:00
Su: Closed
Personal Contacts
strom Pandelis Sotiriades
GSM: +30 69 77 29 07 04
email: pandelis@sotiriades.eu

http: sotiriades.eu
Copyright © Sotiriades.eu Designed by WsS Μπιαλεκ Καρελ 2.011